Χαιρετώ τους φίλους της λογοτεχνίας, τους μισαλλόδοξους αγωνιστές, τα κακοπαθημένα νιάτα, τα άκρατα ορμώμενα ανθρωπάρια, τους κομπάρσους και πρωταγωνιστές της καθημερινότητας, τα βιολοντσέλα του έρωτος, τους πιστούς και άθρησκους, τις φιλήσυχες πέτρες, τους γνώστες του τίποτα, τους αποτυχημένους της δόξας, χαιρετώ αυτούς που έρπουν, τους ακρωτηριασμένους, τις μηδείες και τους γέροντες, τους αποκρυφιστές του χάους, τα σακάτικα βλήματα, τα τελώνια, τα ξορκισμένα αγγίγματα -
χαιρετώ... εσάς

Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

Ν. Βρεττάκος - Μάλωμα





Κοίταξέ με στα μάτια. Τι έκανες;
Ανεβαίνοντας πάνω στο λόφο που βλέπει
πέρα απ' τον άνεμο, άργησες.
               Κλαις;
Γιατί δε μιλάς;
Τι σου 'λεγε ο ήλιος;


Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

Φ. Κάφκα: γράμματα στην Φελίτσε




[σκίτσο του Κάφκα, Ο Στοχαστής, 1913]



Για το γράψιμο μου χρειάζομαι απομόνωση 
όχι «όπως ένας ερημίτης», αυτό δεν θα αρκούσε 
αλλά όπως ένας νεκρός.


Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Λόγια από ταινίες (Mephisto)



Τι θέλουν τέλος πάντων από μένα; 
Στο κάτω κάτω εγώ δεν είμαι παρά ένας ηθοποιός. 


Jacques Prévert: Ολίγα ποιήματα


Έχουμε ανάγκη κάθε τόσο έναν Πρεβέρ να μας θυμίζει πως η ποίηση γράφεται και με τις πιο απλές της λέξεις. 




Η ΩΡΑΙΑ ΕΠΟΧΗ

Νηστική χαμένη παγωμένη
Ολομόναχη άφραγκη
Μια κοπέλα δεκάξι χρόνων
Ακίνητη όρθια
Πλατεία Ομονοίας
Μεσημέρι Δεκαπενταύγουστου.






Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

Μπροστά στην πόρτα του εργοστασίου
ο εργάτης σταματάει ξαφνικά
o ωραίος καιρός τον τράβηξε απ' το σακάκι
κι όπως γυρίζει
και τον ήλιο ατενίζει
όλον κόκκινο όλον στρογγυλό
να χαμογελάει μέσα στον ουρανό του από μόλυβδο
κλείνει το μάτι
με οικειότητα
Για πες λοιπόν σύντροφε Ήλιε
δε βρίσκεις
πως είναι μάλλον μαλακία
να δίνεις μία τέτοια ημέρα
σε ένα αφεντικό;



ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ

Η μητέρα πλέκει
Ο γιος πολεμά
Το βρίσκει πολύ φυσικό η μητέρα
Και ο πατέρας τι κάνει ο πατέρας;
Κάνει επιχειρήσεις
Η γυναίκα του πλέκει
Ο γιος του πολεμά
Αυτός επιχειρήσεις
Το βρίσκει πολύ φυσικό ο πατέρας
Και ο γιος και ο γιος
Τι βρίσκει ο γιος;
Δε βρίσκει τίποτα απολύτως τίποτα ο γιος
Ο γιος η μητέρα του πλέκει ο πατέρας του επιχειρήσεις αυτός πόλεμο
Όταν θα έχει τελειώσει ο πόλεμος
Θα κάνει επιχειρήσεις με τον πατέρα του
Ο πόλεμος συνεχίζεται η μητέρα συνεχίζει πλέκει
Ο πατέρας συνεχίζει κάνει επιχειρήσεις
Ο γιος σκοτώθηκε δε συνεχίζει πια
Ο πατέρας και η μητέρα πηγαίνουν στο νεκροταφείο
Το βρίσκουν πολύ φυσικό ο πατέρας και η μητέρα
Η ζωή συνεχίζεται η ζωή με το πλεκτό τον πόλεμο τις επιχειρήσεις
Οι επιχειρήσεις ο πόλεμος το πλεκτό ο πόλεμος
Οι επιχειρήσεις οι επιχειρήσεις και οι επιχειρήσεις
Η ζωή με το νεκροταφείο.



ΠΡΩΙΝΟ ΓΕΥΜΑ

Έβαλε τον καφέ στο φλιτζάνι
Έβαλε το γάλα στο φλιτζάνι με τον καφέ
Έβαλε τη ζάχαρη στον καφέ με το γάλα
Με το κουταλάκι
Γύρισε
Ήπιε τον καφέ με το γάλα
Και ξανάφησε το φλιτζάνι
Χωρίς να μου μιλήσει
Άναψε ένα τσιγάρο
Έκανε δαχτυλίδια
Με τον καπνό
Έβαλε τις στάχτες
Στο τασάκι
Χωρίς να μου μιλήσει
Χωρίς να με κοιτάξει
Σηκώθηκε
Έβαλε
Το καπέλο του στο κεφάλι του
Έβαλε
Το αδιάβροχό του
Γιατί έβρεχε
Κι έφυγε
Μέσα στη βροχή
Χωρίς μια κουβέντα
Χωρίς να με κοιτάξει
Και ’γω πήρα
Το κεφάλι μου μέσα στα χέρια
Κι έκλαψα.



[Κουβέντες, μτφρ. Μιχάλης Μεϊμάρης, Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 1994]


Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Διαβάζοντας ένα βιβλίο


Το να μάθεις να διαβάζεις, ισοδυναμεί με το να μάθεις να ανάβεις φωτιά.
Κάθε συλλαβή που διατυπώνεται, είναι μία σπίθα.
~ Βίκτορ Ουγκώ 


Φωτογραφίες από γνωστούς (κατά βάση) ανθρώπους που διαβάζουν. 



James Dean: Γιατί ακόμη και το διάβασμα, θέλει στυλ. 



Ο Allen Ginsberg φωτογραφίζει τον W. Burroughs, το 1950.



Ο E. Pound δε θα διάλεγε κάτι λιγότερο από το The Scrolls and Christian Origins να διαβάσει (1962)


Ομαδική ανάγνωση με τον A. Chekhov en tête. Τι διαβάζουν; Φυσικά τον Γλάρο


Συγκοινωνούντα δοχεία H. Keller και βιβλίο. 


Ο Langston Hughes συνομιλεί με τον Ted Joanes.



Ο I. Calvino διαβάζει με τον δικό του τρόπο το Palomar (1984). 


Μία από τις ελάχιστες φωτογραφίες του J.D. Salinger που υπάρχουν και σ'αυτή διαβάζει το Φύλακα στη Σίκαλη


H. Hemingway, γυμνός, New York Times. 


H S. de Beauvoir χαμένη στο διάστημα της. 


Μέχρι κι ο Σόγιερ διαβάζει Ayn Rand. 


Η V. Woolf διαβάζει. 


Και η P. Smith διαβάζει. 


T. Hughes και S. Plath κάνουν ότι διαβάζουν. 


Όμως η R. Gilmore διαβάζει S. Plath. 


O J. Kerouac διαβάζει ποίηση [του] στο Seven Arts Cafe, το 1959 στη Νέα Υόρκη.


Και η J. Kennedy διαβάζει το Στο Δρόμο. Μικρός ο κόσμος. 


Αξιοποίηση όλων των χώρων από τον C. Bukowski. 


Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. 




Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

Anti-Narrative 18 Μαρτίου στο Animfest Athens 2017



Η performance συγγραφής Anti-Narrative στο 12ο ATHENS ANIMFEST που ξεκινάει την Πέμπτη 16 Μαρτίου και διαρκεί έως την Τετάρτη 22 Μαρτίου 2017. 


Πού: Αίθουσα «Ν. Εγγονόπουλος», Πάρκο Μ. Θεοδωράκης (πρώην ΤΥΠΕΤ), Π. Μπακογιάννη 38-42, Βριλήσσια
Πληροφορίες: 6974371054


Πότε: Το Σάββατο στις 18/3 στις 17:00


Περισσότερα: εδώ και εδώ 

Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

Adrienne Rich - XIII (Αφιερώσεις)



Ξέρω διαβάζεις αυτό το ποίημα
αργά, λίγο πριν φύγεις από το γραφείο
με το δυνατό κίτρινο σποτάκι και το παράθυρο που σκοτεινιάζει
μέσα στο λήθαργο ενός κτιρίου που 'χει ησυχάσει
πολύ μετά την ώρα αιχμής. Ξέρω διαβάζεις αυτό το ποίημα
όρθια σ' ένα βιβλιοπωλείο μακριά απ' τον ωκεανό
μια γκρίζα μέρα της πρώιμης άνοιξης, με τις αραιές νιφάδες να χορεύουν
στις αχανείς πεδιάδες που απλώνονται γύρω σου.
Ξέρω διαβάζεις αυτό το ποίημα
σ' ένα δωμάτιο όπου έχουν συμβεί πολλά που δεν αντέχεις
τα σκεπάσματα σπείρες ακίνητες στο κρεβάτι
και η ανοιχτή βαλίτσα μιλάει για αναχώρηση
αλλά εσύ δεν μπορείς ακόμα να φύγεις. Ξέρω διαβάζεις αυτό το ποίημα
καθώς το υπόγειο τρένο κόβει ταχύτητα και πριν ανεβείς
τρέχοντας τις σκάλες
προς ένα καινούργιο είδος αγάπης
που η ζωή ως τώρα δεν σου 'χε επιτρέψει.
Ξέρω διαβάζεις αυτό το ποίημα δίπλα στο φως
που ρίχνει η τηλεόραση καθώς εικόνες χωρίς ήχο γλιστρούν σπασμωδικά
κι εσύ περιμένεις το δελτίο ειδήσεων για την ιντιφάντα.
Ξέρω διαβάζεις αυτό το ποίημα σε μια αίθουσα αναμονής
που τη μοιράζεσαι με ξένους,
καθώς οι ματιές σας σμίγουν και τραβιούνται αμήχανα.
Ξέρω διαβάζεις αυτό το ποίημα κάτω απ' τις λάμπες φθορισμού
στην ανία και την αγγαρεία των νέων που δεν μετράνε,
κι ούτε οι ίδιοι μετρούν τον εαυτό τους, από πολύ μικροί. Ξέρω
διαβάζεις αυτό το ποίημα με όραση που χάνεται, οι χοντροί
φακοί μεγεθύνουν τούτα τα γράμματα πέρα από κάθε νόημα αλλά εσύ συνεχίζεις
γιατί ακόμα και το αλφάβητο είναι πολύτιμο.
Ξέρω διαβάζεις αυτό το ποίημα καθώς πηγαινοέρχεσαι δίπλα στην κουζίνα
ζεσταίνοντας γάλα, μ' ένα μωρό στον ώμο που κλαίει, ένα βιβλίο
στο χέρι
γιατί η ζωή είναι σύντομη κι εσύ διψάς πολύ.
Ξέρω διαβάζεις αυτό το ποίημα που δεν είν' στη γλώσσα σου
μαντεύοντας λέξεις ενώ άλλες σε σπρώχνουν να συνεχίσεις
και θέλω να μάθω ποιες λέξεις είν' αυτές.
Ξέρω διαβάζεις αυτό το ποίημα στήνοντας αυτί για κάτι, διχασμένη
ανάμεσα σε πίκρα και ελπίδα
επιστρέφοντας στο καθήκον που δεν μπορείς να αρνηθείς.
Ξέρω διαβάζεις αυτό το ποίημα γιατί δεν έχει μείνει τίποτα άλλο να διαβάσεις
εκεί που προσγειώθηκες, ολόγυμνη όπως είσαι.

Μτφ. Χίλντα Παπαδημητρίου